"Pak maar wat."
Daar hoef je mij natuurlijk geen twee keer te zeggen.Het typeert Nico eigenlijk direct. Geen gedoe, geen poespas. Gewoon een bak koffie, een stuk suikerbrood en een goed gesprek aan de keukentafel. En zo ken ik hem al jaren. Sterker nog, ik denk dat we elkaar inmiddels al zo'n 25 jaar tegenkomen op landbouwbeurzen en evenementen. Nico groeide op op het melkveebedrijf van zijn ouders. Samen met zijn vader, moeder en zus werkte hij mee op het bedrijf. Geen groot bedrijf, maar wel een plek waar hard werken vanzelfsprekend was. Na de landbouwschool bleef hij actief op de boerderij. Toen zijn vader overleed, brak er een nieuwe fase aan. Het melkvee verdween en het bedrijf werd omgevormd naar akkerbouw.
Vandaag de dag combineert Nico zijn agrarische activiteiten met zijn werk bij de gemeente, waar hij inmiddels al meer dan 25 jaar werkzaam is. Op het bedrijf worden onder andere aardappelen, bieten, maïs en granen geteeld. Daarnaast houdt hij zich bezig met de handel in fourageproducten zoals hooi en stro. Tijdens ons gesprek blijkt al snel waar Nico echt van geniet. Dat zijn niet alleen de werkzaamheden op het land, maar vooral ook de mensen in de sector. Beurzen, landbouwshows en trekkertreks slaat hij dan ook niet snel over.
"Ik geniet van de nieuwe dingen, maar ook van de oude dingen," vertelt Nico wanneer er over machines wordt gepraat.
Dat zie je ook terug als je met hem over een beurs loopt. Nico kent overal wel iemand. En als hij iemand nog niet kent, dan duurt dat meestal niet lang. Even een praatje maken, bijpraten over het seizoen of samen naar een bijzondere machine kijken. Dat sociale aspect hoort voor hem net zo goed bij de landbouw als het werk op het land. Misschien is dat ook waarom zoveel mensen hem kennen. Niet omdat hij op de voorgrond treedt, maar juist omdat hij altijd zichzelf blijft. Nuchter, geïnteresseerd en altijd in voor een gesprek.Ondertussen gaat het werk thuis gewoon door. De gewassen vragen aandacht en ieder seizoen brengt weer nieuwe uitdagingen. Vorig jaar was volgens Nico geen gemakkelijk aardappeljaar. Gelukkig zijn de verwachtingen voor dit seizoen een stuk beter. Maar zoals iedere boer weet: uiteindelijk bepaalt de natuur ook een deel van de uitkomst. Wanneer ik hem vraag naar de toekomst, blijft diezelfde nuchtere instelling overeind.
Gewoon het bedrijf netjes blijven onderhouden, wat handelen en blijven doen waar hij plezier in heeft. Voor veel mensen klinkt dat wellicht eenvoudig. Maar misschien is dat juist de kracht van Nico. Tevreden zijn met wat je hebt opgebouwd, plezier houden in je werk en blijven genieten van de sector waar je al je hele leven middenin staat. De koffie is inmiddels op en van de Sûkerbôle is nog maar weinig over, dus stap ik weer op en weet eigenlijk nu al dat als we elkaar op een volgende beurs tegenkomen, het weer precies hetzelfde zal gaan.
